Dumaan ako sa Arayat, kasi yun yung sinabi mo dati na nilalakad mo. Akala mo lang wala akong pakialam sa mga sinasabi mo... FYI. Nakatatak sa isip ko yung mga yun.
Pagdating sa may tindahan sa may kanto, napag-isip ko nang magtanong, syempre... ayaw kong magmarunong at maligaw ng tuluyan. Buti na lang well-known kayo sa Bulusan. Haha.
Hindi ko rin naman inaakalang makikita kita, kasi biglaan lang talaga yung desisyon kong magpunta sa inyo. Una: hindi ko na kasi kaya. Pangalawa: baka magka-amag na yung dapat kong ibigay na cellphone chain. Eh di gora na. Buti na nga lang nakita kita, at nakasama kahit dalawang oras lang pagkatapos ng pitong buwan.
Kung alam mo lang kung gaano ako kasaya kahapon.
Hindi ka nga lang nagtetext, sumasagot sa tawag. Sigurado ka bang alam mo kung para saan ginagamit ang cellphone?
P.S.
Nagpapasalamat ako kay Lord dahil nakasama kita kahit sandali lang...
P.P.S.
I miss you.
No comments:
Post a Comment