Lahat ng text mo, naka-store sa inbox ko. As in.

Pero sigurado akong lahat ng text ko, dini-delete mo. *bitter*

Here's the truth. Bumili ako ng Globe na sim ulit para makatext ka. Period. Hindi ako nag-a-unli dahil alam ko na hindi kita makakatext buong araw. Basta, alam ko lang.

Ikaw nga kasi ang dahilan. Bahala ka kung ayaw mong maniwala. Basta totoo lahat ng sinasabi ko dito.

Ang talino mo.

Tama ka, Salamat sa Google Maps.

Dumaan ako sa Arayat, kasi yun yung sinabi mo dati na nilalakad mo. Akala mo lang wala akong pakialam sa mga sinasabi mo... FYI. Nakatatak sa isip ko yung mga yun.

Pagdating sa may tindahan sa may kanto, napag-isip ko nang magtanong, syempre... ayaw kong magmarunong at maligaw ng tuluyan. Buti na lang well-known kayo sa Bulusan. Haha.

Hindi ko rin naman inaakalang makikita kita, kasi biglaan lang talaga yung desisyon kong magpunta sa inyo. Una: hindi ko na kasi kaya. Pangalawa: baka magka-amag na yung dapat kong ibigay na cellphone chain. Eh di gora na. Buti na nga lang nakita kita, at nakasama kahit dalawang oras lang pagkatapos ng pitong buwan.

Kung alam mo lang kung gaano ako kasaya kahapon.

Hindi ka nga lang nagtetext, sumasagot sa tawag. Sigurado ka bang alam mo kung para saan ginagamit ang cellphone?

P.S.

Nagpapasalamat ako kay Lord dahil nakasama kita kahit sandali lang...

P.P.S.

I miss you.

Nagdadalawang-isip ako kung sasabihin ko pa ba kahit na alam kong wala naman talagang patutunguhan to, umpisa pa lang.

Untitled.

NALILITO NA AKO SA CHRISTMAS COUNTDOWN. Na-late na yung bilang ko, 78 days na lang daw pero nasa 80 pa lang ako. Ay ewan.

Sana mabasa mo lahat ng inilagay ko rito.

Pwede na akong mamatay pag nakasama na kita ulit.

O Giliw ko (81 days before Chrismas)

Patuloy pa rin akong nag-a-agam agam kung pangit ba talaga ako.

Sana makita na kita.

I'm a Bacteria... (81 Days before Christmas)

Yung paa ko gustong pumunta ng Boni. Pero alam kong maghihintay na naman ako sa wala kaya bakit ako pupunta?

Kung hindi ba naman ako isa't kalahating tanga eh.

Feeling ko bacteria ako, virus.

Nung nagsabi ako na gusto kong magkwento. Pinatay mo cellphone mo. (Ewan ko lang.. baka, siguro.. oo.)

loading.....

Naiiyak ako pero hindi lumalabas yung luha. Ewan ko kung bakit.

Ang sarap lang ng feeling na yung taong gusto mong kausap pag may pinagdaraanan ka ay lumalayo at umiiwas sayo.

TURNED DOWN(82 Days before Christmas)

Yung feeling na nandun ka na sa rurok ng kaligayahan... 102% na eh, biglang lumagapak sa 10%.
"Pwede next time na lang tayo mag-meet?"

At bakit? May magagawa ba ako pag sinabi kong hindi okay sa akin? Malamang sabihin kong, "sige, okay lang." Pero sigurado ka ba na okay lang ako? Eh kung umiyak kaya ako sa harap mo?

Ang hirap kasi eh, tuwang-tuwa na ako, as in maligayang maligaya na makikita na kita... tapos udlot na naman? NAKANAMPOWTEK NAMAN OO.

Wala rin akong magagawa kung tatawag ako.

Alam mo yung kahit minsan, kahit minsan lang talaga... gusto kong umiyak tapos sasabihin ko sayo na miss na miss talaga kita... kaso, hindi eh... wala eh... wala ka namang pakialam.

Masyadong emo tong post na ito. Turned down kasi. Napapaisip tuloy ako kung talaga nga bang may balat ako sa pwet o talagang pangit lang talaga ako.

Bukas na sana eh, naudlot pa.

Hindi masukat na kaligayahan (83 days before Christmas)

asdfghjkl;qawetiaedtgdgasdgasdkkjhjl;skdf.

Ma-tyo-choke ako nito.

Ibibigay ko na sayo ngayon tong K-On na keychain.. Ay hindi pa pala. Kakagawa ko pa lang ng appointment.

October 5, Wednesday, 11:00 a.m., Boni Avenue MRT Station

Pinili ko talaga sa Boni para mawala yung malungkot *chos* kong ala-ala run. Excited akong makikita na kita ulit sa wakas. Super excited. Habang ka-text kita sa bus, napapatili ako. Nandun ako sa pinakalikod... at wala akong katabi since gabi na nga.

Yung feeling na tumitili ako kahit na hinihinaan ko yung boses ko. Please, busalan niyo ako. Dahil hindi ako pipigil sa pagtili.

"Punta na din tayo dito sa bahay."

KILL ME NOW. Oo. Sinabi mo to. Kung alam mo lang, parang, ewan.. hindi ma-explain yung nararamdaman ko. Para akong nanalo sa lotto, parang masusuka na ewan dahil sa sobrang excitement.

Hindi na ako makapaghintay sa Miyerkules. Maligalig ako ngayon... kasalanan mong lahat ng ito. Ferrer.

October 2 (84 days before Christmas)--Valentine Dream

If you'd give me a rose, what color would you give me? Red? or White?

Naku, hindi mo naman ako bibigyan ng rose.. *nag-emo na naman*

Frankly, ang gusto ko sa Valentines ay rose tapos isang love letter. Yun lang. Hindi ko kailangan ng chocolate, o ng stuffed toy.

Sasabihin ko na rin ang isa sa mga pinapangarap kong scene na mangyari sa buhay ko... at siyempre, ikaw yung bida.

Pupunta yung bida sa school nung girl tapos hihintayin niya yung uwian nila... tapos paglabas ng babae, iaabot niya yung rose then hahawakan siya sa kamay tapos ibibigay yung sulat. Then ihahatid ni bida si babae *alam kong imposible to, nag-i-imagine lang ako*

Ito ang Valentine Dream ko. Ikaw ang Valentine Dream ko.

私　の　バレンタイン　ドリム。